d2w چگونه کار می کند:

سؤالات متداول
با چه درجه اطمینانی می توان زمان بندی تخریب را کنترل کرد ؟
همان طور که اشاره شد، سرعت تجزیه پذیری را می توان تا حد زیادی با استفاده از بسته افزودنی که متناسب با کاربرد انتخاب می شود، کنترل کرد . بااین حال ، سرعت واقعی تخریب تحت تأثیر متغیرهایی غیر قابل کنترل به ویژه گرما، نور و تنش است که پلاستیک در معرض آنها قرار می گیرد. افزایش آنها به فرآیند سرعت می بخشد و کاهش آنها سرعت را کم اما متوقف نمی کند . به همین دلیل ، تولیدکنندگان به طور معمول برای کنترل عمر مفید حاشیه ایمنی قابل توجهی را در نظر می گیرند تا مطمئن شوند که خواص پلاستیک در طول عمر مفید خود بدون تغییر باقی می ماند .

آیا افزودنی ها یا محصولات نهایی احتیاج به نگهداری یا برخورد به نحو خاصی دارند ؟
همان طور که در جواب فوق گفته شد، برخورد و مراقبت تا حدی معقول است که اطمینان حاصل شود محصولات در معرض بیش از حد گرما، نور یا تنش قرار نمی گیرند. به عنوان مثال، بهتر است پلاستیک های تجزیه پذیر در محل های خنک و کم نور به جای هوای آزاد و نور خورشید نگهداری شوند. فراتر از این شرایط کاملاً معمول به اعمال الزامات خاص دیگر نیاز نیست .

آیا زیست تجزیه پذیری نتیجه نهایی تجزیه پذیری است ؟
برای فیلمهای d2w پاسخ مثبت است. علت تجزیه اکسایشی پلی اتیلن و پلی پروپیلن حاوی d2w ، شکست زنجیر های مولکولی این پلاستیک هاست. زنجیرهای مولکولی کوتاه تر شده و آب قابلیت نفوذ به آنها را یافته و یک لایه زیستی روی سطح پلاستیک تشکیل می شود که منجر به تخریب مولکولی می گردد.

آیا مواد پلاستیکی در محصولات بسته بندی منعطف (مثلاً کیسه خرید) بعد از تجزیه کاملاً از بین می روند؟
پلاستیکهای بسته بندی منعطف، ذاتاً واجد خواصی هستند که برای بسته بندی مناسب است. این خواص عبارتند از: مقاومت در برابر نفوذ آب، انعطاف پذیری و استحکام. زنجیره های مولکولی گره خورده در یکدیگر تعیین کننده خصوصیات ی پلیمر است. با شروع فعالیت d2w در اثر اکسایش زنجیرهای مولکولی جمع شده و حاصل آن در ابتدا شکنندگی و جدا شدن از یکدیگر است که دیگر این ماده پلاستیک محسوب نمی شود. در نهایت پس از تکمیل تجزیه توسط میکروبهاH2O ، CO2 و مقدار کمی توده زیستی ایجاد می شود.

میکروبها چگونه می توانند مواد پلاستیک را مصرف کنند ؟
معمولاً میکروب ها نمی توانند به کربن یا هیدروژن موجود در مواد پلاستیک دسترسی پیدا کنند چرا که زنجیره ها بسیار طولانی هستند که با جرم مولکولیهایی به بزرگی مثلاً 000/300 واحد نشان داده می شوند. با این وجود، در حال حاضر کاملاً مشخص شده است که با تجزیه اکسایشی این عدد به حدود 000/40 واحد تنزل می یابد و مواد می توانند توسط آب، خیس شده و یک لایه نازک فیلم زیستی روی انها تشکیل می شود. این فیلم زیستی زمینه ساز پیشرفت میکروارگانیسم های متعددی که عناصر کربن و هیدروژن پلاستیک اکسید شده را مصرف می کنند، می گردد.

آیا پلاستیک های تجزیه پذیر d2w در محل های دفن زباله متان تولید می کنند ؟
خیر تولید متان در شرایط بی هوازی هنگامی که کربن فقط بتواند با هیدروژن ترکیب شود، رخ می دهد. فرآیند تجزیه d2w یک سیستم اکسایشی است که در صورت عدم حضور اکسیژن، کربن و هیدروژن در بقایای پلاستیک باقی می مانند و متان منتشر نخواهد شد.

آیا تجزیه به مواد سازنده بهترین راه حل است ؟ (تجزیه به مواد سازنده، به مفهوم بازگشت کامل ضایعات پلاستیک به پالایشگاه پترو شیمی است که در آن دوباره مواد جدید تولید می گردد.)
پاسخ منفی است چون اصلاً اینکار اقتصادی نیست. خروجی این کار حتی با صرفنظر از هزینه های مستقیم و غیرمستقیم جمع آوری، حمل و نقل و طبقه بندی قیمتی معادل مواد خام اولیه دارد.

آیا سوزاندن روش بهتری برای دفع زباله های پلاستیک است ؟
پلی اتیلن ، مانند تمام پلاستیک ها ، در واقع یک صورت از محصول جانبی نفت تولید می شود. بنابراین دارای ارزش گرمایی فراوانی است. با این حال، در عمل دفع مؤثر با سوزاندن دشوار است. با توجه به مسائل مربوط به انتشار گازها، نیاز به انتقال ضایعات پلاستیک به کوره هایی در فواصل دور و نگرش منفی عمومی به ساخت کوره های جدید، بسیاری از کشورها در جهان با ظرفیت کمی از کوره ها مواجه هستند و یا به احتمال زیاد در آینده می خواهند آنرا افزایش دهند.