|
بازیافت
اغلب از ما در مورد اثر افزودنی d2w™ روی فرآیند
بازیافت سؤال می شود. در حالیکه جواب در حالت کلی مثبت
است، ترکیبات پیچیده و مختلفی از هم مواد ورودی و هم مواد
خروجی وجود دارد که نیاز است به صورت جداگانه بررسی شود.
قبل از اینکه به این موقعیتهای مختلف فکر کنیم، ابتدا باید
بدانیم که ماده آیا واقعاً قابلیت بازیافت دارد و یا خیر.
با آنکه در سراسر جهان اشتیاق فراوانی برای افزایش بازیافت
وجود دارد، اما در بسیاری از نقاط تنها بخش کوچکی از
پلاستیکهای مصرف شده، بازیافت می شوند. با وجود این مقدار
نسبتاً کم، بازیافت پلاستیکهای تجزیهپذیر در محافل
دانشگاهی به شدت دنبال می شود اما عملاً کاربرد اندکی
دارد.
در همه موارد، پلاستیکهای بازیافتی نمی توانند در تولید
موادی که در تماس با مواد غذایی هستند به کارگرفته شوند.
1. برای تجزیهپذیر نمودن پلاستیکها، افزودنی d2w™ را می
توان به پلاستیک بازیافتی و یا پلاستیک حاوی قسمتی مواد
بازیافتی دقیقاً مشابه پلاستیک نو افزود و نتیجه پلاستیکی
تجزیهپذیر است. اگر می خواهیم خروجی فرآیند یک پلاستیک
تجزیهپذیر باشد، آنگاه بسته به کاربرد نهایی و عمر مفید
مطلوب، مقدار و نوع افزودنی d2w™ را در ورودی انتخاب می
کنیم.
بازیافت زباله های مصرفی تجزیهپذیر
همانگونه که در بالا ذکر شد، میزان بازیافت در
بیشتر نقاط دنیا بسیار محدود است. سوالهایی که در این
زمینه باید به آنها پرداخته شود، عبارتند از:
آیا ورودی قرار است یک ماده تجزیه پدیر باشد و یا خیر و
نوع ماده خروجی چیست و با چه هدفی و عمر مفیدی تولید می
شود؟
ماده تجزیهپذیری که می خواهد بازیافت شود تقریباًچه مدت
از زمان تولیدش می گذرد و آیا الان شکننده شده است؟
چند درصد از ماده خروجی از ماده بازیافتی تجزیهپذیر
است؟
چگونه می توان ماده ورودی تجزیهپذیر را به فرآیند وارد
کرد؟ آیا اینکار همراه با اختلاط قبل از فرآیند است و یا
در طی فرآیند صورت می گیرد و آیا از افزودنیهای دیگری هم
باید استفاده کرد؟
چگونه می توان ماده ورودی تجزیهپذیر را به فرآیند وارد
کرد؟ آیا اینکار همراه با اختلاط قبل از فرآیند است و یا
در طی فرآیند صورت می گیرد و آیا از افزودنیهای دیگری هم
باید استفاده کرد؟
خلاصه
با وجود اهمیت سؤالات لیست شده فوق در همه موارد
هدف یا 1)اطمینان از تجزیهپذیری خروجی است و یا 2)اطمینان
از تجزیهناپذیری آن.
اطمینان از تجزیهپذیری یک کار نسبتاً ساده است. موارد
کلیدی سؤالات بالا 1)ارزیابی مقدار افزودنی تقویت کننده
اکسایش و دیگر افزودنیهای فرآیندی و 2) اطمینان از همگنی
مخلوط بازیافتی و مواد جدید است.
اطمینان از اینکه خروجی تجزیهپذیر نیست، کمی پیچیده تر
است. پلاستیکهای اُکسو زیست تجزیهپذیر در ابتدای تولید
حاوی مقداری افزودنیهای فرآیندی است که محصول را مناسب
برای فرآیند می سازد. برخی، اگر نگوییم همه، این
افزودنیهای فرآیندی در هنگام اکستروژن اولیه و یا حرارت
دهی در طی بازیافت مصرف می شوند. در هر مورد در انتهای عمر
مفید ماده تجزیهپذیر به تنهایی و یا به عنوان یک آلیاژ با
رزینهای تجاری و پایدارکننده های فرآیندی قابل بازیافت
است. این پایدارکننده ها معمولاً از مشتقات فنولی هستند که
با پایدارکننده ها در برخی پلاستیکهای اکسو زیست
تجزیهپذیر متفاوت هستند و آنها در اغلب موارد جهت تولید
یک محصول پایدار و تجزیه ناپذیر استفاده می شوند.
|
