d2w چگونه کار می کند:

خلاصه
با تجاری شدن پلاستیکها در 1930، استفاده از پلی اتیلن به طرز اعجاب آوری افزایش یافت و چون پلاستیکها ذاتاً موادی محکم و بادوام هستند، معمولاً پس از مصرف به دور انداخته می شوند. پس از این کار، بسیاری از این پلاستیکها به عنوان مشکلات (مخاطره های) زیست محیطی شناخته می شوند که این موضوع می تواند به صورت تجمع زباله در اطراف شهرها و دریاها و یا خورده شدن توسط حیوانات و موجودات آبزی رخ دهد.

فن‌آوری d2w™ استفاده از یک افزودنی است که با هر نوع آمیزه حاوی پلی اتیلن و پلی پروپیلن در ابتدای فرآیند تولید محصول به مقدار 1% آمیخته می شود. به علت کم بودن این میزان اختلاط، تأثیر افزودنی قابل صرفنظر است و محصول نهایی همه مشخصات پلاستیک استاندارد شامل استحکام، شفافیت، نفوذپذیری، خواص حرارتی و چاپ را دارا می باشد. لازم به توضیح است که هیچ گونه تفاوتی در فرآیند تولید پلاستیک و کاربرد آن ایجاد نمی شود.
فرآیند تجزیه با قرارگیری در معرض هر گونه نور، گرما و تنش(این عوامل نقش کاتالیزور را برعهده دارند و روی سرعت تأثیرگذارند)، آغاز می شود. به محض رسیدن به زمان شروع تجزیه، فرآیند تجزیه چه پلاستیک در روی زمین قرار گیرد و چه روی شاخه ای از درخت گیر افتاده باشد و چه در زیر آب آغاز می شود.
یکی از ویژگیهای منحصر به فرد این افزودنیهای کاملاً تجزیه‌پذیر d2w™ جدید، کنترل فرآیند تجزیه‌پذیری است. بدین معنی که، مقیاس زمانی تجزیه‌پذیری و شروع آن را می توان متناسب با کاربرد محصول کنترل نمود. اینکار در عمل بدین معنی است که پلاستیک تجزیه‌پذیر حاوی d2w™ در زمان کاربرد کلیه خواص خود را حفط نموده و تجزیه‌پذیری تنها با گذشت مدت کوتاهی پس از اتمام عمر مفید شروع می شود.
یکی دیگر از ویژگیهای مفید آنها اینست که پلاستیکهای تجزیه‌پذیر قابل بازیافت هستند و هیچ تأثیری روی جریان جمع آوری پلاستیکها ندارند. افزودنیهای d2w™ می توانند به پلاستیک بازیافتی اضافه شده و آنها را تجزیه‌پذیر نمایند.
افزودنی d2w™ می تواند به گونه ای مهندسی شود که تجزیه آنها از 60 روز تا 5 یا 6 سال به طول انجامد که این زمان به کاربرد محصول بستگی دارد. اینکار می تواند با کمک فرمولاسیون ها و نرخهای افزودن مختلف بسته به ویژگیهای خاص محصول، شکل هندسی آن و عمر مفید آن رخ دهد. سرعت واقعی تجزیه بهرحال به میزان گرما، نور و تنش موجود وابسته است. افزودنی نوع تجزیه‌پذیر و قابل تبدیل به کود این فن‌آوری نیز به گونه ای مهندسی می شود که پلاستیک پس از 60 تا 90 روز قرارگرفتن در محیط مناسب که عموماً دماهای بالای 70 درجه سانتیگراد است، شروع به تجزیه می کند.
پلاستیکهای کاملاً تجزیه‌پذیر نهایتاً بدون باقی گذاشتن هیچ گونه اثر منفی تنها آب و دی اکسید کربن و توده زیستی (در مقادیر بسیار کم) بر جای می گذارند. آزمایشات ثابت کرده است که این افزودنیها می توانند در پلاستیکهای در تماس با مواد غذایی هم بدون هیچ گونه تأثیر زیان بخش استفاده شوند.